#13 Bernard Minier "Noc"

Bardzo długo i z utęsknieniem czekałam na kolejną powieść spod pióra Bernarda Miniera. Z utęsknieniem, ale też i z pewną trwogą, ponieważ poprzednia część była jedną z najlepszych książek, jakie miałam okazję kiedykolwiek przeczytać. Obawiałam się więc, czy kolejna część udźwignie ciężar tej presji.

Przyzwyczajona już jestem, że Francuzi mają swój styl pisania, polegający na bardzo powolnym wciąganiu czytelnika w wykreowany przez nich świat i że akcja będzie się w nieznacznym tempie posuwać do przodu, by przy 1/3 książki pognać na łeb na szyję, nie pozwalając widzowi choć na moment oderwać wzroku. Dlaczego mówię o wzroku? Minier ma taki talent do opisów miejsc - natury czy budynków i działa tak mocno na wyobraźnię, że można odnieść wrażenie, jakby oglądało się film... 

Tym razem jednak było inaczej - początek książki był bardzo dynamiczny. Zaczynamy przygodę w Norwegii, gdzie zostają znalezione zwłoki kobiety. Poznajemy tu też ważną bohaterkę - Kristen Nigaard, która jest policjantką z Oslo oddelegowaną do rozwiązania morderstwa popełnionego w Bergen. Gdyby spojrzeć na mapę okazałoby się, że obie miejscowości oddalone są od siebie o niemal 500km - zaskakujące więc wydaje się zlecenie śledztwa policjantce z drugiego końca kraju… Zagadka zostaje szybko rozwiązana. Okazuje się bowiem, że ofiara miała w kieszeni kartkę z nazwiskiem Kirsten. Trop prowadzi Kirsten na platformę wiertniczą, gdzie z kolei trafia na ślad znanego psychopatycznego mordercy, Juliana Hirtmanna, będącego swoistym nemesis francuskiego komisarza, Martina Servaza… W kabinie zajmowanej przez Hirtmanna Kirsten znajduje zdjęcia przedstawiające kilkuletniego chłopca, a także zdjęcia zrobione z ukrycia właśnie Servazowi…

Ten tymczasem prowadzi śledztwo, w wyniku którego zostaje postrzelony i zapada w śpiączkę, a po wybudzeniu i (dość krótkiej…) rekonwalescencji wraca do pracy, by poznać Kirsten, która przyleciała z Norwegii, by połączyć z nim siły w znalezieniu i aresztowaniu Hirtmanna.


O ile historia jest ciekawa i Minier każdy rozdział dopracował do perfekcji, a opisy austriackiego miasteczka Hallstatt sprawiły, że podczas lektury najzwyczajniej w świecie musiałam sobie tę miejscowość wyszukać w internecie, o tyle ogólnie niestety jestem rozczarowana… Fabuła jest bardzo dobrze skonstruowana, niemniej spodziewałam się czegoś więcej. Powieść niestety jest przegadana, momenty trzymające w napięciu można policzyć na palcach jednej ręki, a elementy mające czytelnika zaskoczyć niestety tego efektu nie przyniosły - jednej tylko kwestii nie byłam pewna do samego końca, ale też jedynie  utwierdziłam się w swoich podejrzeniach.

Pozostaję ogromną fanką autora, jednak mam wrażenie niedokończenia. A może nawet i małego niedopracowania. Żal mam też o uczynienie z Servaza kolejnego nieśmiertelnego Jamesa Bonda czy innego Bruce’a Willisa. Rzadko czepiam się fikcji i często przymykam oko na niezbyt prawdopodobne wydarzenia, tutaj niestety kłuło mnie to okrutnie. 

Nie mogę jednak ocenić tej książki niżej niż 4/5. Nie ze względu na fabułę, której do perfekcji wiele brakuje, a ze względu na język. Styl Miniera jest nie do podrobienia. Każde zdanie jest dopieszczone do ostatniej literki, a mój mózg, mimo że fabularnie jestem rozczarowana, krzyczy o więcej. Dbałość o szczegóły, brak sztywności dialogów i malownicze opisy - to jest to, za co Miniera uwielbiam. I to uczucie pozostaje niezachwiane.

Moja ocena: 👍👍👍👍

Tytuł: Noc
Autor: Bernard Minier
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis
Ilość stron: 440
Data wydania: 31 stycznia 2018


P.S. Pisałam na Instagramie, ale muszę wspomnieć raz jeszcze… Nie znam drugiego wydawnictwa, które by tak pięknie wydawało swoje książki. Świetne grafiki, jakość okładki, grubość papieru i przede wszystkim jego biel sprawiają, że każde wydanie Domu Wydawniczego Rebis niesamowicie cieszy oko. A ja, jak każdy książkoholik, lubię ładne wydania. I jest to miła odskocznia od cienkich i już od nowości pożółkłych kartek. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

#43 Alek Rogoziński "Zbrodnia w wielkim mieście"

tudzież spójnik, który w zdaniach współrzędnie złożonych znaczy tyle co: a także, i, oraz Źródło: sjp.pl „Tudzież” jest coraz popul...

Popularne posty